or bossen. De rode loper ligt uit want de rodedendrons hebben hun bloesems verloren.
Hoe hoger we komen, hoe guurder het weer. Het trekkingseizoen in Nepal is over en we hebben het geweten! Het overgrote deel van de dag lopen we door de wolken. Omringt door een dichte muur van nevel zie je geen hand voor je ogen. Door de inspanning zweet je je te pletter, maar de mist koelt je af. Je weet niet of je het nu warm dan wel koud hebt. We worden overmand door regen, sneeuw en hagel. Dit is afzien tot op het bot. Het landschap wordt desolaat. We zien enkel rotsen, grassen en besneeuwde bergtoppen. De weersomstandigheden maken de pas gevaarlijk glad. Eens boven de 4000m is het rillen geblazen. Ons water is ijskoud en bevriest je slokdarm. Slapen op zo'n grote hoogte is een ramp. We zijn beiden snipverkouden en worden om de haverklap wakker met een droge mond. 's Nachts houden we onze drinkbussen tussen onze benen geklemd om het bevriezen tegen te gaan. Omdat de weersomstandigheden 
het niet toelaten om de pas over te gaan zien we ons genoodzaakt om te overnachten in Nepal's goorste hol. Een vuil ventje, waarin Pit zijn gelijke gevonden heeft, baat de lodge uit. Zijn 'huis' heeft geen water, geen ramen, geen verlichting, kaarsen noch verwarming. Een laag aangekoekte vunzigheid zorgt voor de isolatie. Jammergenoeg kunnen we zien hoe hij het avondeten bereidt en we krijgen beiden met moeite een hap door de keel. Bacterieen overleven deze koude niet denken we snel. Bij het krieken van de dag zijn we dolgelukkig om Pit's lodge te verlaten. Wanneer we buitenkomen worden we met verstomming geslagen. De wolken zijn weggetrokken en het zonnetje lacht ons toe. Voor het eerst zien in wat voor omgeving we ons bevinden. Zover je kunt kijken zie je kolosale, rotsachtige bergen en uitgestrekte valleien. Adembenemend. Voor ons prijkt de besneeuwde pas als een oninneembare burcht. Nergens is er een levend
e ziel te bespeuren. Onze voetstappen in de verse sneeuw zijn de enige sporen van menselijke aanwezigheid. Heel rustig beginnen we aan de klim. De lucht is ijl wat de inspanning bemoeilijkt. Soms lijkt het alsof je een ademteug overslaat. Na de nodige pauzes bereiken we de pas. Eens boven maken vreemde emoties zich van mij meester. Fonkelende hoogtemeren weerspiegelen de bergtoppen. De Langtangbergen baden in een roze gloed van het ochtendgloren. De verse sneeuw licht op door de zon. Je ziet Langtang, Ganesh Himal, Anapurna en Mt Everest. Dit moment is zo zuiver en zo intens dat het moeilijk is om de traantjes te bedwingen. We halen het lekkers boven dat we voor de moment supreme bewaart hebben. In een oorverdovende stilte genieten we van de meest memorabele pic-nic ooit!!!
Trots op onszelf trekken we verder om enkele dagen later naar Katmandu te bussen. We nemen onze tijd om te herstellen van een vervelende verkoudheid voor we naar India reizen.
Tijd om wild te spotten denken we zo! Waar anders dan in Chitwan. Niet alleen de hitte is een bedreiging. Bij aankomst in de bushalte worden we zowat geplet, vermorzeld en gevierendeeld door door taxichaffeurs en lodge eigenaars. Iedereen roept, schreewt, trekt en sleurt. Een niet te overziene chaos. We worden compleet overrompeld. We voelen ons kneusjes omringt door een hysterisch, gevaarlijke, op scherp staande mensenmassa die klaar blijkt de aanval in te zetten. We hadden niet gedacht het wild al in de bushalte aan te treffen. We kiezen een gladjanus uit die ons naar zijn lodge brengt. Na en vluchtige inspectie lijkt de kamer ok. Na enkele 
uren blijkt dit allesbehalve het geval. Onze voorgangers hadden het toilet van een cadeautje voorzien dat met geen emmer weg te spelen was. Douchen veroorzaakt een zondvloed. Grote spinnen nemen ook intrek in de kamer en we delen het bed met menig insect. Na een slapeloze nacht trekken we het park in. Tijdens een kanotocht zien we een krokodil. Een neushoorn neemt een uitgebreid bad in een moderige poel. Tijdens de jungle walk zien we kippen en mussen. Iets waar we niet echt van onder de indruk zijn. We moeten ons tevreden stellen met tropische vogels en kevers. Uitwerpselen van exotisch wild zijn allom tegenwoordig. Zo weten we 
ten minste dat ze er zijn. Na de wandeling gaan we met de jeep de jungle in. Een mooie tocht waarbij we vogels, pauwen, herten, apen en (vanop afstand) neushoorns zien. Andere toeristen raden ons een olifantensafari aan. Omdat de dieren niet bang zijn van de junglereuzen kan je heel dicht komen. We zijn niet happig want een olifant is niet gemaakt om mensen op zijn rug te dragen. Na ons te vergewissen dat de dieren heel goed behandeld worden kruipen we toch op de rug van zo'n mastodont. We worden meteen helemaal door elkaar geschud. Gratis aambeien stond niet in de reclamefolder. Nog maar net op weg bleven we bijna met ons hoofd aan een elektriciteitskabel hangen. Gered van de onthoofding of de elektrocutie wordt het uitkijken geblazen. Het dier had vast nog in de scouts gezeten en deed DDA. Met moeite ontwijken we laaghangende takken. Ons staartebeen wordt zwaar onder druk gezet en eelt vormt zich onder de oksels door het krampachtig vastgrijpen van het laadbakje. De olifant safari is een stille safari werd ons gezegd. Dat was buiten onze mahout ( olifant bestuurder) gerekend. Luid GSMend bestuurt hij het dier, het wildlife de stuipen op het lijf jagend. Na verloop van tijd worden onze inspanningen beloond. We lopen naast een moeder neushoorn en haar baby. Ze nemen een bad en trekken zich niks van onze aanwezigheid aan. Wat verderop kunnen we een soortgelijk tafereeltje aanschouwen. Hier graast een moeder met een jong. Dat maakt veel goed.....
e ogen de kost geven. De rivier meandert tussen bergen en bossen, langs stranden en akkers. Weg van de bewoonde wereld. 's Avonds kamperen we langs de rivieroever en smullen we van een uitgebreide maaltijd. De weergoden zijn ons gunstig gezind. De moesson blijft uit waardoor we onder de blote sterrenhemel kunnen slapen. Dag 2 heeft meer uitdagingen voor ons in petto. Enkele mooie rapids smaken naar meer. Even wordt het spannend als we al zwemmend een stroomversnelling ingaan. We kiezen de verkeerde route en knallen 1 voor 1 tegen enkele stenen aan. Met alle ledematen nog aan ons lijf kunnen we veilig terug aan boord klauteren. Te snel zit de trip erop.
De laatste resten Katmandu worden zorgvuldig uit de neus gesnoten. Op het dak van de bus rijden we richting bergen om wat frisse lucht te inhaleren. Omdat we onszelf als fitte mensen beschouwen, besluiten we geen drager te nemen. We sleuren dus zelf onze grote zak de hoogte in. Een niet te onderschatten onderneming waar we in een later stadium af en toe om gevloekt hebben. Wel nemen we een gids onder de arm. Een sympatieke nepalese knul zolang hij van de raksi blijft. Stijgen, klimmen, klauteren, afdalen 
en opnieuw de hoogte in. Afzien in een decor dat de verbeelding tart. We doorlopen verschillende klimaat- en vegetatiezones. Elke dag bevinden we ons in een totaal andere omgeving. We passeren idyllische bergdorpjes, groene valleien, griezelige bossen, kale rotsen, dorre plateaus en besneeuwde bergen. We zijn nog net op tijd om de rodedendrons in bloei te zien, sureeel als je de besneeuwde bergen erbij ziet. Ik ken niet genoeg superlatieven om het uitzicht te beschrijven. Jammergenoeg kan je niet optimaal van het uitzicht genieten. Even niet focussen op je voeten en je landt onzacht op je smikkel. We starten de tocht in een tropische hitte en belanden 
uiteindelijk in het vrieskoude basecamp, omringt door 's werelds hoogste toppen. 's Avonds oogt het dramatisch door de mist en de nevel. Na een ijskoude nacht worden we getrakteerd op een roze zonsopgang en gouden bergtoppen. 12 dagen weg van auto's en smog. Enkel rust en stilte. We eindigen de trekking in de hot springs waar we de verzuurde spieren de ontspanning geven die ze verdienen.
cultuurschok hebben we de stad met zijn vele pittoreske plaatsjes verkend. Katmandu is een kleurrijke, drukke en levendige stad. De mensen zijn vriendelijk en de vrouwen dragen prachtige, felgekleurde sari's. De hindoes lopen met de obligate rode stip op hun hoofd. Bij enkelen is de tikka geen subtiele bol maar een heuse klodder alsof hun karma betert door het meesleuren van dit extra gewicht. Als je niet uitkijkt loop je voor je het weet zelf met zo'n rode veeg op je gezicht. Een fraai uitziende "holy man" plaatst deze met de snelheid van het licht en laat zich daar vet voor betalen. Voor 'good luck' moet je afdokken... Een ander gevaar betreft de tenen. Je moet goed 
uitkijken dat ze niet vermorzeld worden onder voorbijscheurende taxi's, riksjaws of ander groot geweld. Frisse lucht is ver te zoeken. Nu weten we dat versmoggen een werkwoord is.
Ondertussen werd ons gezelschap uitgebreid. Tine komt ons enkele weken vergezellen... JOEPIE
oor de stad wandelen. Eens binnen worden we volgestouwd met snoep, nootjes en fruit.
We bezoeken een belangrijk Tibetaans klooster en we zijn danig onder de indruk.
